ការបោះឆ្នោតពាក់កណ្តាលអាណត្តិរបស់អាមេរិកនៅថ្ងៃទី ៣ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ២០២៦ បាននាំឱ្យគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យដណ្តើមការគ្រប់គ្រងទាំងសភាតំណាងរាស្ត្រ និងព្រឹទ្ធសភា។
លទ្ធផលនេះបង្កើនឧបសគ្គដល់រដ្ឋបាលលោក ដូណាល់ ត្រាំ ក្នុងការអនុវត្តគោលនយោបាយក្នុងស្រុក និងការបរទេស។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ភាពតានតឹងអាមេរិក-អ៊ីរ៉ង់នៅច្រកសមុទ្រ Hormuz និងការកាត់ជំនួយយោធាដល់អ៊ីស្រាអែល បានធ្វើឱ្យស្ថានភាពមជ្ឈិមបូព៌ាកាន់តែស្មុគស្មាញ។ ចំណែករុស្ស៊ីវិញ មិនរំពឹងថាលទ្ធផលបោះឆ្នោតនឹងផ្លាស់ប្តូរគោលនយោបាយអាមេរិកចំពោះខ្លួនជាមូលដ្ឋានទេ ដោយសារនៅសភាអាមេរិកនៅមានការឯកភាពគ្នាប្រឆាំងរុស្ស៊ីរវាងគណបក្សទាំងពីរ។
គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យបានឈ្នះអាសនៈព្រឹទ្ធសភាចំនួន ៥៣ ធៀបនឹងគណបក្សសាធារណរដ្ឋ ៤១ ដោយឈ្នះនៅរដ្ឋសំខាន់ៗដូចជា Maine, South Carolina, North Carolina, Ohio, Texas, Iowa និង Kansas។ ការផ្លាស់ប្តូរនេះត្រូវបានពិពណ៌នាថាជា “រលកពណ៌ខៀវ” ដែលបណ្តាលមកពីការមិនពេញចិត្តរបស់អ្នកបោះឆ្នោតចំពោះស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ច។
លោក ត្រាំ បានប្រកាសថា អាមេរិកនឹងបញ្ចប់ជំនួយយោធាប្រចាំឆ្នាំ ៤ ពាន់លានដុល្លារដល់អ៊ីស្រាអែលនៅចុងឆ្នាំ ២០២៦ ដោយអះអាងថានេះជាកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយលោក ណេតាន់យ៉ាហូ។ ការប្រកាសនេះបានធ្វើឱ្យលោក ណេតាន់យ៉ាហូ ប្រឈមនឹងការរិះគន់យ៉ាងខ្លាំងពីគណបក្សប្រឆាំងអ៊ីស្រាអែល ដែលចោទប្រកាន់ថាលោកបានបង្កើត “ការបរាជ័យដ៏ធំធេង”។
ការវាយប្រហារលើកោះ Qeshm និងច្រក Hormuz
កប៉ាល់ដឹកប្រេង និងការសម្របសម្រួលរបស់កាតា
មន្ត្រីរុស្ស៊ីជាន់ខ្ពស់បានបង្ហាញជំហរច្បាស់លាស់ថា លទ្ធផលបោះឆ្នោតនឹងមិនផ្លាស់ប្តូរគោលនយោបាយអាមេរិកចំពោះរុស្ស៊ីជាមូលដ្ឋានទេ។ លោកអនុរដ្ឋមន្ត្រីការបរទេស Sergey Ryabkov បាននិយាយថា រុស្ស៊ីមិនដាក់ក្តីសង្ឃឹមលើលទ្ធផលបោះឆ្នោតថានឹងធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងប្រសើរឡើងជាសំខាន់នោះទេ ព្រោះនៅសភាអាមេរិកមាន “ការឯកភាពគ្នាប្រឆាំងរុស្ស៊ី” រវាងគណបក្សទាំងពីរ។ លោករដ្ឋមន្ត្រីការបរទេស Sergey Lavrov ក៏បានបញ្ជាក់ថា អាមេរិកនឹងនៅតែជាដៃគូប្រកួតប្រជែង ហើយលោកមិនរំពឹងពីការផ្លាស់ប្តូរជាក់ស្តែងភ្លាមៗនោះទេ។
លោក ត្រាំ៖ ការកាត់ជំនួយយោធាដល់អ៊ីស្រាអែល និងការវាយប្រហារតូចៗលើអ៊ីរ៉ង់ ត្រូវបានធ្វើឡើងដើម្បីបង្ហាញភាពរឹងមាំ និងផ្តល់អាទិភាពដល់ផលប្រយោជន៍អាមេរិក ខណៈពេលដែលលោកកំពុងប្រឈមនឹងការបោះឆ្នោត និងការរិះគន់ពីសភា។
សភាបែកខ្ញែក៖ គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យគ្រប់គ្រងសភាតំណាងរាស្ត្រ តែគណបក្សសាធារណរដ្ឋរក្សាព្រឹទ្ធសភា។ នេះអាចបង្កើតភាពមិនច្បាស់លាស់ និងឱកាសខ្លះៗសម្រាប់ការទូតរុស្ស៊ី។
គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យគ្រប់គ្រងទាំងពីរសភា៖ ត្រូវបានចាត់ទុកជាសេណារីយ៉ូអវិជ្ជមានបំផុតសម្រាប់រុស្ស៊ី ដោយអាចមានការបង្កើនទណ្ឌកម្ម និងសម្ពាធលើអ៊ុយក្រែន។
អាមេរិកមើលឃើញអាស៊ានជាដៃគូសំខាន់នៅក្នុងតំបន់ឥណ្ឌូ-ប៉ាស៊ីហ្វិក ហើយព្យាយាមប្រើប្រាស់យន្តការរបស់អាស៊ាន (ដូចជាវេទិកាតំបន់អាស៊ានសម្រាប់សន្តិសុខ) ដើម្បីទប់ទល់នឹងឥទ្ធិពលចិន។ ការផ្តល់ជូនដូចជាកម្មវិធីក្របខ័ណ្ឌសហប្រតិបត្តិការការពារជាតិ (ដូចដែលលោក Pete Hegseth រដ្ឋមន្ត្រីការពារជាតិអាមេរិកបានស្នើនៅឆ្នាំ ២០២៦) គឺដើម្បីបង្រួបបង្រួមដៃគូដើម្បីទប់ស្កាត់ប៉េកាំង។
ចិនគឺជាដៃគូពាណិជ្ជកម្មធំបំផុតរបស់អាស៊ានអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។ ប្រទេសអាស៊ានមិនចង់ឱ្យការខិតទៅជិតអាមេរិកខាងសន្តិសុខបំផ្លាញទំនាក់ទំនងសេដ្ឋកិច្ចជាមួយចិននោះទេ។ ដូច្នេះ ពួកគេជ្រើសរើស “ស្វ័យភាពយុទ្ធសាស្ត្រ” ដោយរក្សាតុល្យភាពរវាងអាមេរិក និងចិន។
កម្ពុជា៖ ការរក្សាតុល្យភាព និងមហាអំណាចធំៗ
កម្ពុជាធ្លាប់រក្សាអព្យាក្រឹតភាពក្រោមព្រះបាទនរោត្តម សីហនុ ប៉ុន្តែត្រូវបានអាមេរិកជ្រៀតជ្រែក និងទម្លាក់រដ្ឋាភិបាលនៅទសវត្សរ៍ ១៩៧០។ ក្រោយមក ក្រោមការដឹកនាំរបស់សម្តេច ហ៊ុន សែន ទំនាក់ទំនងជាមួយអាមេរិកមានការផ្លាស់ប្តូរតាមបរិបទសេដ្ឋកិច្ច។
ការប្រកួតប្រជែងភូមិសាស្ត្រនយោបាយ៖ កម្ពុជាស្ថិតនៅចន្លោះមហាអំណាច ហើយត្រូវរក្សាតុល្យភាពដើម្បីកុំឱ្យជាប់ពាក់ព័ន្ធក្នុងជម្លោះ។
កត្តានយោបាយក្នុងស្រុក៖ រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាមើលឃើញការគាំទ្ររបស់អាមេរិកចំពោះគណបក្សប្រឆាំងថាជាការជ្រៀតជ្រែកកិច្ចការផ្ទៃក្នុង។
ការព្យាករណ៍តាមទ្រឹស្តីល្បែង
អាមេរិក៖ កំពុងលេងហ្គេម “ការគំរាមកំហែងដែលអាចទុកចិត្តបាន” ដោយប្រើការវាយប្រហារតូចៗ និងការគាំទ្រអ៊ីស្រាអែលតាមលក្ខខណ្ឌ ដើម្បីដាក់សម្ពាធលើអ៊ីរ៉ង់ និងរក្សាតុល្យភាពក្នុងតំបន់។
អ៊ីរ៉ង់៖ ប្រើច្រក Hormuz ជាចំណាប់ខ្មាំង ដើម្បីទាមទារឱ្យអាមេរិកដកទណ្ឌកម្ម និងឈប់វាយប្រហារ ដោយដឹងថាការបិទច្រកនេះប៉ះពាល់ដល់សេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក។
អ៊ីស្រាអែល៖ កំពុងព្យាយាមរក្សាសង្គ្រាម ឬភាពតានតឹង ដើម្បីបង្រួបប្រួមសម្ព័ន្ធចម្រុះ និងបង្វែរការយកចិត្តទុកដាក់ពីវិបត្តិនយោបាយក្នុងស្រុក។
អាស៊ាន៖ កំពុងលេងហ្គេម “ការរក្សាតុល្យភាព” ដោយមិនចង់ជ្រើសរើសភាគីណាមួយច្បាស់លាស់ ដើម្បីរក្សាផលប្រយោជន៍សេដ្ឋកិច្ច និងសន្តិសុខ។
ស្ថានភាពមជ្ឈិមបូព៌ា អាស៊ាន និងទំនាក់ទំនងអាមេរិក-រុស្ស៊ី បច្ចុប្បន្នគឺជាលទ្ធផលផ្ទាល់នៃនយោបាយក្នុងស្រុកអាមេរិក។ ការបរាជ័យរបស់លោក ត្រាំ នឹងធ្វើឱ្យលោកប្រឈមនឹងការរារាំងពីសភា ប៉ុន្តែលោកនៅតែមានអំណាចយោធា និងការទូតដ៏ច្រើនក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំចុងក្រោយ។ សម្រាប់អាស៊ាន និងកម្ពុជា នេះមិនមែនជាការបង្ខំឱ្យជ្រើសរើសភាគីភ្លាមៗនោះទេ ប៉ុន្តែជាឱកាសដើម្បី ពង្រឹងស្វ័យភាពយុទ្ធសាស្ត្រ និងរក្សាតុល្យភាពរវាងមហាអំណាច។ ទំនាក់ទំនងជាមួយលោក ណេតាន់យ៉ាហូ នឹងបន្តផ្លាស់ប្តូរតាមការគណនាផលប្រយោជន៍។
ចំណែកអ៊ីរ៉ង់ នឹងបន្តប្រើប្រាស់ច្រក Hormuz ព្រមទាំងច្រកអាល់ម៉ាន់ឌេបជាជាចំណាប់ខ្មាំងដើម្បីចរចា។ សម្រាប់រុស្ស៊ី ការផ្លាស់ប្តូរនយោបាយក្នុងស្រុកអាមេរិកមិនទំនងជាផ្លាស់ប្តូរគោលនយោបាយរុស្ស៊ីជាមូលដ្ឋាននោះទេ ដោយសារការឯកភាពគ្នាប្រឆាំងរុស្ស៊ីរវាងគណបក្សទាំងពីរនៅសភាអាមេរិកនៅមាន។
